Bu, mürekkebin miske bulandığı,
 Ve gönlümün elemle yandığıdır.

         Misk kokulu mürekkeple yazıldı bu hikaye; önce hayaldi, söze vurdu, gönle düştü, elem oldu...
Ufkun hafif hafif alacalanmaya başladığı bir bahar sabah... Lal bir gecenin ardından hala ışımakta olan Zühre'nin yorgun ışıkları süzülüyordu denize. Önce, sabah serinliğini tadan bir rüzgar araladı perdeleri, sonra güneş. Aydınlandı cam önündeki menekşeler, renk buldu Ra'nın gemisinde. Gemi okyanusları aştı, masallar ülkesindeki bir küçük meleğin kalbine demir attı...
Anisa... Şimdi, leylak kokulu çarşaflar arasında gülümseyerek uyumakta olan sekiz yaşındaki Arnavut kızı. Gözlerini zümrütten, kalbini meleklerden alan Anisa. Rüyalarına tutuldu, rüyaları buz tuttu...

                                                Kertenkele kuyruğudur hüzün
                                                Ve aşk dokundu yüreğimin gergefine....
   Öldürülüp kuyuya atılan cesedin, toprak bürümüş üstünü. Elden düşme bir komutan, katil olmuş. En kara bulutlar, yer bulup dayanmış gözkapaklarıma. Mevlana gelmiş, ney çalmış kirpiklerimin dibinde. Sırdaşı peygamberimin, ''hu'' diye üflemiş kuyuma.
   Ne varsa yıkılmışım depremlerde toz duman. Enkaz altında, yıktığım duygulara rastlamışım.''içimden taştığım kadar, kavgadayım dışımla'';avazım çıktığı kadar bağırmışım, duymamışım kendim dahi.

“Budur benim çabam, bu… Binlerce kök salarak, kavramak hayatı derinden ve ortasından geçerek acının, olgunlaşmak hayatın taa ötesinde, taa ötesinde zamanın!”

Yıllar önce Rilke’nin ağzından zamana dökülen bu deyiş, kuşkusuz İslam medeniyetinin temel aforizmasını da hatırlatıyor bize. Elest bezminde yüklendiğimiz aşk’ın, amellerimize bindirdiği göstergelerden biri de, bir ay boyunca dilimize ve nefsimize vurduğumuz kutlu prangalar… Oruç, bir mahya. Şeref Akbaba’nın da dediği gibi... Gönül dünyamıza yılda bir vuran, ama huzmelerini hayatımız boyu hissettiğimiz sükûtun, asırlık haykırışı.

                                       'bir ölüm düşle bana...'
 
nisan yağmurlarıyla sorgulanmak isteyişimdir belki,
kelimelerimi harbe çağıran..
sözlerimin bağışlayıcı yalnızlığına bürünür,
bir ölünün ardından yas tutan kelebekler..
sükût dedirten yalnızlıklar büyüttükçe devleşir bir insan...